Συνέντευξη του Boris Cyrulnik

Ανθεκτικότητα: Συμβουλές του Boris Cyrulnik

Μπορεί ο καθένας μας να περάσει από μια τρομερή δοκιμασία και να φανεί ανθεκτικός;

Οι απαντήσεις του Boris Cyrulnik, νευροψυχιάτρου, ψυχαναλυτή και συγγραφέα πολλών βιβλίων γύρω από το θέμα της ανθεκτικότητας.

Είμαστε όλοι ικανοί να προσαρμοστούμε;

Boris Cyrulnik: Η ικανότητα μας να έχουμε ανθεκτικότητα συνδέεται άμεσα με την «ασφαλή προσκόλληση » που μας έχει δομήσει. Η προσκόλληση ενός μωρού στη μητέρα του μπορεί να αποτελέσει ισχυρό προστατευτικό παράγοντα. Επομένως αποκτάμε τη γνώση στη μνήμη μας και στη βιολογία μας ότι μπορούμε να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Η απομόνωση, από την άλλη πλευρά, αυξάνει την ευαλωτότητα απέναντι στο τραύμα, καθυστερώντας την ανθεκτικότητα. Πολεμάς λιγότερο όταν είσαι ευάλωτος. Γι’αυτό και παρέχεται επιμορφωτική εκπαίδευση βασισμένη στην ανθεκτικότητα, ειδικά στον στρατό. Για έναν στρατιώτη που αισθάνεται μόνος του έχει μεγαλύτερο κίνδυνο μετατραυματικού συνδρόμου από οποιονδήποτε άλλον που υποστηρίζεται από τους ομοίους του.

Ορισμένα άτομα, ορισμένες οικογένειες, φαίνονται πιο ανθεκτικά από άλλα. Είναι αλήθεια αυτό;

B.C: Υπάρχουν κοινότητες, ή οικογένειες, όπου η ανθεκτικότητα ενεργοποιείται ευκολότερα. Σε περίπτωση βιασμού, για παράδειγμα, αν οι αγαπημένοι άνθρωποι καταβυθιστούν με το θύμα, η ανοικοδόμηση θα είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ ότι αν το περιβάλλον παρέχει ισχυρή υποστήριξη. Ο πολιτισμός μετράει επίσης: εάν ο βιασμός θεωρείται μόλυνση, η έναρξη μιας διαδικασίας προσαρμοστικότητας είναι αδύνατη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, από την άλλη πλευρά, τα θύματα βίας ενθαρρύνονται να επιχειρηματολογήσουν, να δώσουν νόημα σ’ αυτό που υπέστησαν. Η ανθεκτικότητα εξαρτάται επίσης από τη νοηματοδότηση του σοκ σε σχέση με την προσωπική ιστορία του θύματος, καθώς και τη μορφή του. Τα σύνδρομα του τραύματος είναι πιο σπάνια όταν ο επιτιθέμενος θεωρείται μακρινός, όπως στην περίπτωση ενός τσουνάμι. Δικαιολογούμε πιο εύκολα τη φύση.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να να βοηθήσουμε έναν αγαπημένο να ξεπεράσει ένα βαθύ τραύμα;

B.C: Να είμαστε εκεί παρόν, να τον περιβάλλουμε, να προσφέρουμε σταθερότητα, και βοήθεια, να ενθαρρύνουμε το άτομο να επανασυνδεθεί στην πραγματικότητα, χωρίς να το εξαναγκάζουμε να μιλήσει. Η έκφραση, όποια μορφή κι αν πάρει, θα έρθει ως επακόλουθο, όταν το θύμα αισθανθεί ασφάλεια. Σε κανένα σημείο, δεν πρέπει να είμαστε παρεμβατικοί. Μετά το Bataclan, υπήρξαν πολλοί υποστηρικτές, οι προστατευτικοί παράγοντες λειτούργησαν τέλεια. Αυτό συνέβαλε στη διευκόλυνση της προσαρμοστικότητας των θυμάτων και των αγαπημένων τους.

πηγή:https://www.essentiel-sante-magazine.fr/societe/solidarite-societe/resilience-conseils-boris-cyrulnik?fbclid=IwAR0dt_IMhQePqTgnr0hFLwFR-eKZ5Up47-0Yh489KVMQXaTPBvcRevtF0iQ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *